انتظار ندارم فوراً حرفم را باور کنی. اما اگر اروپا مسئولیتش را در برابر جهان درک کند، جهان واقعاً نفس راحتی خواهد کشید.
چطور میشود نظامی را به جهان هدیه داد، همانطور که دیگران آتش یا خط را به جهان هدیه دادند، و حتی جنگید تا همه مجبور شوند از آن استفاده کنند، چون اینقدر خوب است؟ و حالا که بالاخره همه از آن استفاده میکنند، میبینیم کسانی که آن را...

...اختراع کردند، خودشان دیگر حتی نمیفهمند چه چیزی به جهان هدیه دادهاند. بدتر اینکه دیگر حتی نمیخواهند آن را بفهمند.
هرکس اختراعش را به جهان تحمیل میکند، باید مطمئن شود که برای همه کار میکند. منطق همین را میگوید و سر این موضوع توافق داریم.
و اصلاً وقتی مجبور میشوی چیزی را به کسی تحمیل کنی، معمولاً یک جای کار میلنگد. و دقیقاً همین اتفاق افتاد. کار میلنگد، آن هم نه فقط برای اروپا، بلکه برای کل جهان.
انتظار ندارم حرفم را باور کنی. اما انتظار دارم خودت بررسی کنی و قانع شوی.
اطلاعات را همانطور که به دستم رسیده به تو میدهم. تو هم همانطور که به دستت رسیده به دیگران برسان.
حتماً میدانی عیسی در اصطبل به دنیا آمد، اما این که او را خر نمیکند. خرها نمیخوانند، آدمها میخوانند.
خرها چیزی را با هم قسمت نمیکنند، آدمها میکنند. خر، خر است. تا ببینیاش، میشناسیاش. لطفاً یکی از آنها نشو.
انتظار ندارم از همان اول حرفم را باور کنی. اما میخواهم آنچه را حالا در تلویزیون میبینی یا در طول روز تجربه میکنی، کنار چیزی بگذاری که میخوانی. اگر این کار را بکنی، به هدفم رسیدهام.
این نوشته تلنگری برای فکر کردن است و در پایان هرکس باید نظر خودش را بسازد. خر دنبال دیگران راه میافتد.
پس بهتر است دنبال دیگران راه بیفتی، یا بهتر است چیز دیگری را امتحان کنی؟ آخرش معلوم میشود.

و حالا لطفاً خوب گوش کن.
اروپا سرمایهداری را اختراع کرد.
و حالا در سراسر جهان مردم بهخاطر همین یک اختراع پرچم سفید آویزان میکنند.
سرمایهداری.
این پیام برای همهٔ آدمهاست، بهخصوص برای اروپا. اول نسخهٔ کوتاه میآید، بعد نسخهٔ بلند.

حالا نسخهٔ کوتاه
میگویند راز زندگی این است که امروز کاری را بکنی که آینده بابتش از ما تشکر کند.
الان موجی دارد در جهان راه میافتد و اروپا باید بفهمد که بالاخره غیرمستقیم خودش عامل آن است.
مردم در سراسر جهان به نشانهٔ صلح پرچم سفید آویزان میکنند.
صلح، همین حالا! نمیخواهیم بجنگیم، ما غیرنظامی هستیم. معنایش این است.
باورنکردنی و در عین حال غافلگیرکننده این است که این اتفاق در کشورهای زیادی میافتد.
از آفریقا، ایران، روسیه، چین، هند و جامائیکا همین حالا هم اولین گزارشها به ما رسیده است.
این اتفاق همهجا میافتد، فارغ از اینکه کدام کشور باشد یا اوضاع سیاسیاش چطور باشد.

ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
«چرا مردم پرچم سفید آویزان میکنند؟»
این سؤالی است که باید پرسید. جوابش هم ساده است.
حس میکنند که صلح در جهان ممکن است هر لحظه فروبپاشد، و میفهمند که در واقع چقدر دستمان بسته است.
«پس چرا دربارهٔ چنین آیندهای حدس و گمان بزنیم، وقتی میتوانیم با هم و بدون زحمت زیادی جلویش را بگیریم؟»
این را اولین نفرها از خودشان میپرسند و دست به آخرین اقدام میزنند، به جای اینکه بحثهایی کنند که آخرش هیچ چیز را عوض نمیکند.
برمیگردند به چیزی که از قدیم جواب داده است، پرچم سفید. چون در دوران درگیری، پرچم سفید همیشه به معنای صلح بوده است.
«پس این بار از قبل انجامش میدهیم، پیش از آنکه اصلاً کار به آنجا برسد»، فکرشان این است، در حالی که چنین فکری هیچوقت به سر خرها نمیزند.

به این
لطفاً خوب گوش کن.
میدانند که دو درگیری مسلحانهٔ بزرگ اخیر در اروپا شروع شدند و کمی بعد به سراسر جهان سرایت کردند.
هیچ کشوری در امان نماند، با اینکه همهٔ آنها هیچ ربطی به ماجرا نداشتند و همه از آن دور بودند.
مردم اروپا آن زمان نتوانستند جلویش را بگیرند، یا نخواستند جلویش را بگیرند.
از کجا معلوم این بار بتوانند یا بخواهند؟
این بار چه چیزی در آنها فرق کرده؟
چرا روی کسانی حساب کنیم که دو بار نخواستند یا نتوانستند؟
برای همین است که همگی از حالا پرچمشان را آویزان میکنند و منتظر اروپا نمیمانند. اروپاییها دو بار از آن غافل ماندند. جهان از خودش میپرسد این بار چه چیزی در آنها فرق کرده است.
سفید نشانهٔ صلح است. یعنی نمیخواهم بجنگم. من غیرنظامی هستم.
اگر آدمها مثل زنبورها عمل کنند و این پیام کوتاه را با همه در میان بگذارند و هرکس پرچم سفیدش را آویزان کند، البته در اروپا هم، همه یکباره غیرنظامی میشوند و تمام سلاحهای دنیا بیاثر خواهند شد.

در دو درگیری جهانی اخیر به غیرنظامیان شلیک نشد.
و از کجا میفهمیدند کسی غیرنظامی است؟ از اینکه پرچم سفید به همراه داشت.
اگر رفتارمان با غیرنظامیان در ۸۰ سال گذشته عوض نشده باشد، راهحل را داریم.
چون هیچکس جلوی کسی را نمیگیرد که از قبل پرچم سفید آویزان کند.
و اولین نفرها دارند در همین جهت عمل میکنند، که اگر بدانی آدمها چقدر کند به حرکت درمیآیند، اتفاقی بهشدت غیرعادی است.
اما این از باور تازهای خبر میدهد که همین حالا دارد گسترش پیدا میکند:
بهتر است همین حالا دست به کار شویم تا اینکه حرف بزنیم و حرف بزنیم و وارد بحثهای بیپایانِ خرها شویم.
در زندگی واقعی خر هم با خرهای دیگر به زبان خودشان بحث میکند. اما آخرش همیشه بار را به دوش میکشد.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
اما این سؤالی است که باید همهٔ زنان و مردان اروپایی را از خواب بپراند:
کدام ملت اول از همه همهجا پرچم سفید آویزان میکند و به این ترتیب صلح را به جهان میآورد؟
نام کدام ملت با این کار در تاریخ میماند؟ آفریقا خط را به جهان داد؛ اروپا سرمایهداری و دو درگیری جهانی اخیر را.
چهکسی صلح را میآورد و نام خودش را برای همیشه در کتابهای تاریخ ثبت میکند؟
این یک واقعیت است.
اگر همه، بهخصوص در اروپا، بفهمند که این پیام نوشته شده تا سریع با دوستان و بستگان در میان گذاشته شود ...
... تا کریسمس صلح را روی زمین تجربه خواهیم کرد.
زیباترین کریسمس تمام دوران خواهد بود.
چون پرچمهای سفید همهجا خواهند بود: جلوی هر خانه، روی هر ماشین و دور هر مچ.
اینترنت موجی بود که به سراسر جهان رسید. گوشیهای هوشمند موجی بودند که به سراسر جهان رسیدند.
موج صلح هم یک موج است و به سراسر جهان میرسد. وای به حال کشوری که اینجا آخر از همه باشد. این دربارهٔ آن کشور و مردمش خیلی چیزها میگوید.

فقط امیدوارم اروپا این بار بفهمد که جهان چشم به اروپا دوخته است. حالا چه قصدی دارد؟ چه کار خواهد کرد؟
همان کار دو بار قبل، یا صلح مثل همهٔ دیگران؟
اگر اروپا در این موج صلح جزو آخرینها باشد، مایهٔ شرمساری است. چون جهان میفهمد که حدسش درست بوده است.
آن زمان فکر میکردند سیل حوادث مردم اروپا را با خودش برده و آنها به هر دلیلی نتوانستهاند جلوی دو درگیری مسلحانهٔ جهانی، جنگ جهانی اول و دوم، را بگیرند.
اگر این بار پرچم سفید آویزان نکنند و حتی جزو اولینها نباشند، جهان میفهمد: «مسئله این نیست که دفعهٔ پیش نتوانستند جلوی جنگ را بگیرند. نه، نه ...
مسئله این است که دفعهٔ پیش آگاهانه نخواستند جلویش را بگیرند.»
چون پرچم سفید یعنی صلح.
چه حرف منفیای میشود دربارهٔ این فکر زد؟ هیچ. اما اگر کسی پرچم را آویزان نکند، برای دیگران همهچیز روشن است.
حیف میشود، اما کمک میکند بفهمیم چهکسی واقعاً صلح را برای جهان نمیخواهد و با این حال میگوید صلحطلب است و صلح میخواهد.
دستکم امیدوارم اولین کسانی که این را میفهمند، زود دست به کار شوند.
اینطور با هم بهترین کریسمس تمام دوران را خواهیم داشت.
🍀 و حالا که حرفش شده، میخواهم به همهٔ کسانی که حالا شروع میکنند، نکتهای بگویم.
هر آدمی صلح میخواهد. صلح در برابر سلاحها یک چیز است، اما آدم آرامش درونی و صلح با خودش را هم میخواهد.
پس یک راهنمایی به تو میکنم.
پرچمی سفید درست جلوی پنجرهات آویزان کن، جایی که هر صبح وقتی پنجره را باز میکنی بتوانی ببینیاش.
بعد هر روز پنجره را تا آخر باز کن و بگذار صلح وارد خانهات شود.
بگذار این انرژی مثبت اولین چیزی باشد که وارد خانهات میشود، چون شب، وقتی آدم خواب است، خیلی چیزها اتفاق میافتد.
این کار را بکن و تفاوتش را در درونت حس خواهی کرد.
و همین آرامش درونی که بعدش پیدا میکنی، درهای زیادی را به رویت باز خواهد کرد.
جلوی خانهات پرچمی سفید آویزان کن.
اینطور هر بار که به خانه برمیگردی، صلح را درست دم در داری.
هر صبح برای لحظهای کوتاه در خانه را باز بگذار تا صلح یا انرژی مثبت از این سمت وارد خانه شود.
وقتی بیرون میروی، یکی هم دور مچت ببند.
اینطور صلح همیشه همراهت است.
و به نظر من پرچمی که دور مچ میبندی، از همه مهمتر است.

🍀 این اتفاقها هم میافتد:
رنگ سفید با خودش انرژی مثبت میآورد.
این انرژی مثبت، انرژی مثبتی را که در دلت داری چند برابر خواهد کرد.
خانه و خودت را از ارتعاشهای مثبت پر خواهد کرد. چیزهای مثبت خیلی بیشتری را به زندگیات جذب میکنی.
فقط اتفاقهای خوب برایت خواهد افتاد.
اگر مدتهاست از بیماریای رنج میبری، رنجت تمام خواهد شد.
بعضیها میگویند برای آنها زودتر اتفاق افتاده است.
بعضیها حتی از بیماریهای مزمن و درمانناپذیری میگویند که از بین رفتند.
بله، چون بیماریها ارتباط زیادی با حال درونی ما دارند.
و وقتی بالاخره صلح را درون خودت پیدا کنی، از حس مثبت پر میشوی و هرچه به آن تعلق ندارد از بدنت بیرون میرود.
بعضیها میخواهند ازدواج کنند. خب، بفرما، این هم چیزی که جواب میدهد.
اما پرچم سفید پول بیشتری توی جیبت نمیگذارد. در هر کاری کمک میکند، بهجز پول.
وگرنه من امروز میلیاردر بودم.
سفید یعنی مثبت بودن. سفید با خودش انرژی مثبت میآورد. هرچه در خانه و اطرافش پرچم سفید بیشتری داشته باشی، بهتر است.
بعضیها ادعا میکنند از نگاه معنوی، سفید حتی رنگ محبوب خداست.
«پس اگر پنجره یا درها را باز کنیم، خدا را به خانه راه میدهیم، و شفا هم از همینجا میآید.»
فقط میدانم که زندگی من را کاملاً عوض کرد. زندگی تو را هم به همین شکل بهتر خواهد کرد.

پس چرا با وجود این همه توصیه و اطلاعات، مردم با این همه دودلی پرچمهای سفیدشان را آویزان میکنند؟
چرا بعضیها اصلاً آویزان نمیکنند؟
دلیلش در دلشان است.
بعضیها دل پاکی ندارند. ظاهرشان عادی است، از کارهای خوب و صلح حرف میزنند و میگویند چقدر خوباند، اما دلشان کثیف است.
پس اگر دیدی کسی پیام را گرفته و پرچمش را آویزان نکرده است، بدان که به فکر پشت این کار ربطی ندارد. کاملاً به دل خودش مربوط است.
آنوقت میفهمی با چه کسی طرفی.
فقط آن آدم نباش. چون هیچکس این را به تو نمیگوید. همه فقط در دلشان به آن فکر میکنند. نمیتوانی ببینی در دل کسی چه میگذرد.
حالا نسخهٔ کوتاه تمام شد.
مردم بیشتر بهخاطر اروپا پرچمشان را آویزان میکنند. اما چرا همیشه اروپا؟ جوابش به صدها سال پیش برمیگردد.
اول بگویم چرا این کار را میکنم. چون برایش پولی نمیگیرم و روزی ۱۸ ساعت کار میکنم. کسی را میشناسی که روزی ۱۸ ساعت مفت کار کند؟
اینجا حرف از اروپا است.
اروپا سرمایهداری را اختراع کرد.
و همین سرمایهداری، هرقدر هم خوب باشد، امروز ممکن است بلای جانمان شود.
همین است که الان جهان را از هم جدا میکند.
و کسانی که آن را به ما هدیه دادهاند، بهجای اینکه نگاهش کنند یا به آن بپردازند، چنان از خودشان مطمئناند که تقریباً مغرور شدهاند، به ضرر همه.
آدم اینطور رفتار نمیکند.
اسم این نوشته را «مکاشفه» گذاشتیم، چون حقیقت را بیان میکند. و حالا که حرف از حقیقت است، میخواهم بگویم چه چیزی من را به نوشتن این متن وامیدارد.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
میخواهم درخت بکارم تا تمام زمین مثل آغاز زمان سبز باشد.
هدف کاشت هشت میلیارد درخت در هر سال است.
همه به من میگویند کار محالی است.
حالا ببینیم.

اینطور شروع میکنم
عیسی در اصطبل به دنیا آمد، اما این که او را خر نمیکند.
من در بیمارستان به دنیا آمدم. پس خیلی مانده تا خر باشم.
من اینجا روی زمین زندگی میکنم و برایم روشن است که تا وقتی بمیرم همینجا میمانم. برای من روشن است، اما برای خر روشن نیست.
مثلاً میدانم که روی زمین نظامهایی وجود دارد و زندگی روی زمین درون همین نظامها میگذرد.
مثل ماهیها و آب است.
اصلاً آب است که به ماهیها امکان زندگی میدهد، و برای ما آدمها این نظامها هستند که چنین امکانی میدهند.

بعضیها کمونیسم دارند، جاهای دیگر سوسیالیسم است و نظام ما سرمایهداری است.
این را هم در حاشیه بگویم که هیچ کشوری نیست که نظامی نداشته باشد.
این برای من خیلی مهم است. برای خر اصلاً اهمیتی ندارد.
دیگران در نظامهای خودشان زندگی میکنند. من آنجا زندگی نمیکنم. من اینجا زندگی میکنم.
و نظام ما در بیش از ۹۰ درصد موارد به کار میرود.
نظاممان، یعنی سرمایهداری، را همین امروز اختراع نکردهایم.
آنقدر قدیمی است که هرچه اتفاق میافتد فقط تکرار همان چیزی است که هر صد سال رخ میدهد. پس هیچکس نمیتواند ادعا کند از این تکرارها خبر ندارد.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
مثلاً من میدانم که نظاممان سه مرحله دارد.
مرحلهای که در آن پول زیاد است.
این همان وقتی است که پول به طلا وابسته نیست، درست مثل همین حالا.
همه پول دارند و همه خوشحال و راضیاند.
در این مرحله که پول به طلا وابسته نیست، پول به شکل غیرعادی زیاد است. هر روز اختراعهای تازهای از راه میرسند و برای خریدنشان پول بیشتر و بیشتری لازم داریم.
در این مرحله هر کشور سعی میکند از کشورهای دیگر کارگر بیاورد، چون اینهمه کار در کارخانههایمان داریم.
به آنها مهاجر میگویند و در فرودگاهها و ایستگاههای قطار با گل به گرمی از آنها استقبال میکنند.
بعد مرحلهای میرسد که در آن پول کمتر است.
آنوقت است که پول دوباره به طلا وابسته میشود. و چون طلا کم است، پول هم کم است.
آنوقت است که یکدفعه از همهٔ خارجیها و مهاجرانی که قبلاً در روزگار وفور پول دعوت شده بودند میخواهند برگردند به همانجایی که از آن آمدهاند.
دیگر نمیخواهند چشمشان به آنها بیفتد. مایهٔ آزارند و ناگهان علت همهٔ بدبختیها میشوند.
بعد مرحلهٔ سوم و آخر میرسد، که در آن درگیری جهانی پیش میآید.
اگر در مدرسه دربارهٔ جنگ جهانی چیزی شنیدهای، همین است. مرحلهٔ آخر. اینطور تمام میشود.
جنگ جهانی همیشه فقط در همین مرحله رخ میدهد.
نه قبلش، نه بعدش. همهٔ آن جنگها فقط در همین مرحلهٔ سوم اتفاق افتادهاند.

چرا؟ چون همه عادت داشتند خیلی چیزها داشته باشند و ناگهان داراییشان کم شد، چون به مرحلهای رسیدهایم که با پولی که چیزی جز هوا نیست و به طلا وابسته نیست، دیگر نمیشود ادامه داد.
اولش میشود این سختی را تحمل کرد، اما بالاخره تحملناپذیر میشود و هرکس دنبال مواد اولیه میگردد.
چه غذا باشد، چه طلا، چه نفت، آدم به این منابع نیاز دارد، چون عادت داشته خیلی چیزها داشته باشد و دوباره میخواهد خیلی چیزها داشته باشد.
و وقتی تحمل این سختی دیگر اصلاً ممکن نباشد، هرکس راه میافتد تا این منابع را از هر جا که گمان میکند وجود دارند به دست بیاورد.
و دست خالی به آنجا نمیرود. تمام سلاحهایی را که از قبل ساخته با خودش میبرد و بعد ماجرا شروع میشود.
پدربزرگها و مادربزرگهایمان همیشه همین کار را میکردند.
عدهای زمین کشاورزی بیشتری میخواهند و به همسایههایشان اعلان جنگ میکنند.
عدهای دیگر دنبال منابع خاصی مثل طلا یا نفتاند که دیگر توان خریدشان را ندارند، پس برایشان به جایی دور از خانه میروند و به کشوری حمله میکنند که گمان میکنند این منابع در آنجاست.
تا اینکه آنقدر ویران کردهایم که چیزی برای ویران کردن باقی نمیماند.
آنوقت مردم پرچمهای سفید را آویزان میکنند، چون دیگر توان ادامه دادن ندارند.
میتوانستند زودتر این کار را بکنند، اما نکردند.
درگیریها تمام میشوند و بازماندهها خانههای خالی زیادی پیدا میکنند و به خانههایی میروند که بهکلی ویران نشدهاند.
صدها سال است که همیشه همین آمدوشد تکرار میشود.
ما اولین نسلی هستیم که این را میفهمیم.
پدربزرگها و مادربزرگهایمان نفهمیدند که این فقط تکراری است که نظام «سرمایهداری» به بار میآورد و میشد با پرچم سفید جلویش را گرفت.
سرانجام وقتی بالاخره پرچمهای سفید را بالا بردند، به آن پایان دادند.
اما پیش از آن بیشتر درگیر خانهها و پولشان بودند. آخرش خانهها خالی ماندند، خودشان مردند و دیگران از دیدن خانههای خالی خوشحال شدند.
خوشبختانه ما فرق داریم.

این تاریخ ماست.
من روی زمین زندگی میکنم، پس برایم مهم است بدانم قبل از زمان من چه اتفاقی افتاده است.
اما برای خر اصلاً اهمیتی ندارد. اصلاً اهمیت ندارد پیش از زمانش چه اتفاقی افتاده است. و حتماً خیلیها پیش از زمان ما همینطور بودند.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
برای همین وقتی میگویم باید پرچم سفید آویزان کنیم، خیلیها فکر میکنند دارم خیلی دور از ذهن حرف میزنم.

اصل حرف فقط این است که از این مرحلهٔ آخر با آسیب کمی جان سالم به در ببریم.
چون این یک واقعیت است: در دورهای که پول زیادی داریم، حجم عظیمی سلاح میسازیم، چون باید خودمان را برای مرحلهٔ آخر آماده کنیم. و وقتی پول کم است این کار را نمیکنند.
وقتی پولی در کار نیست، چطور میخواهی سلاح بسازی؟ برای همین فقط در دورههایی ممکن است که پول زیاد است، یعنی در مرحلهٔ ۱.
این نشان میدهد که بعضیها، اگر نگوییم تصمیمگیرندگان اصلی، نظاممان را خیلی خوب میشناسند.
وگرنه در مرحلهٔ ۱ اینهمه سلاح نمیساختند و با آن پول کار دیگری میکردند، مثلاً در آموزش یا حقوق بازنشستگی سرمایهگذاری میکردند.
اما در مرحلهٔ ۱ بیوقفه آنها را میسازند و هیچکس نمیبیند کجا انبار میشوند، چون برای دورهای بعد در نظر گرفته شدهاند.

عیسی در اصطبل به دنیا آمد، اما این که او را خر نمیکند.
خر میبیند که تمام چیزهایی که الان دارم میگویم، اتفاق میافتند. شاهد همهٔ تدارکات است، چون جلوی چشمش انجام میشوند.
اما مطیعانه نقشش را بازی میکند و دنبال بقیه میرود. بدتر اینکه حتی از این کار دفاع میکند. اصلاً به همین خاطر است که این گفته به وجود آمد.
از خودم میپرسم چرا بیخودی رنج بکشیم.
دورهٔ کمبود هم میآید، درست همانطور که دورهٔ فراوانی میآید.
اگر این را میدانی و از قبل هم میدانی که نمیتوانی فرار کنی، پس چرا در این مرحلهٔ بد بیخودی رنج بکشی؟
میشود خودت را آماده کنی، و پرچم سفید اولین قدم است.
هرکس دنبال بقیه برود، همیشه آخرین نفر است.
مثلاً اگر عکسهای قدیمی آن زمان را نگاه کنید، به یک نکته پی میبرید: مردم فوقالعاده خوشپوشاند. خیلی آراسته به نظر میرسند و با این حال در صف ایستادهاند.
و در یک دستشان قابلمهای دارند، چون منتظر سوپی گرم و تکهای ناناند. تنها وعدهٔ غذای روزشان.
از آن عکسهایی که معمولاً فقط در تلویزیون، هنگام وقوع قحطی در آفریقا، میبینید. بله، اینها همان کسانی بودند که بهجای آماده شدن از قبل، تماشا کردند و ترجیح دادند دربارهٔ اتفاقات نظر بدهند تا اینکه دیگر چیزی نداشتند.
خجالت میکشند، همانطور که از عکسها پیداست.

اینها دقیقاً همان آدمهاییاند که برایشان اهمیتی نداشت.
تازه وقتی روزی چند ساعت برای گرفتن تکهای نان در صف ایستادند، معنی آن گفته را فهمیدند.
در حالی که نشانههایش همین حالا پیداست.
و هرکس اصل تکرار همیشگی را میفهمد، بهتر است نگذارد چنین آیندهای برای خودش و خانوادهاش رقم بخورد.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
میبینی چیزها چقدر گران شدهاند، نه؟
میبینی طلا چقدر گران شده، نه؟ بله، دلیلش این است که مردم طلا میخرند، چون پول به طلا وابسته نیست.
امید دارند بعداً با طلا غذا بخرند. برای همین از همین حالا آذوقه ذخیره میکنند.
اگر «Food Reserves» را خوانده باشید، بیشتر در این باره میدانید.
وقتی پول به طلا وابسته باشد، کسی طلا نمیخرد. وقتی پول درست به اندازهٔ طلا میارزد و برعکس، اصلاً چرا طلا بخری؟
وقتی پول به طلا وابسته نیست، طلا میخری. وقتی پول به طلا وابسته است، نیازی به طلا نداری. فهمیدنش ساده است، نه؟
🍀 یک نشانهٔ دیگر اینکه بهزودی از مرحلهٔ ۱ خارج میشویم، همین قیمتهای بالای فعلی است.
الان همهچیز گران است و خیلی از خانوادهها به مشکل خوردهاند.
بله، این نشانهای است که دیگر نمیتوانیم همینطور ادامه دهیم.

🍀 یک نشانهٔ دیگر هم هست و آن مقدار سلاحی است که داریم.
خیلی بیشتر از حد سلاح تولید کردهایم و دست از تولیدشان برنمیداریم.
سلاح را نه میشود خورد و نه میشود نوشید. پس چرا اینهمه سلاح؟
تصور کن: کشورهایی که منابع قابل توجهی دارند، فناوری تولید سلاح را ندارند.
و کشورهایی که منابع قابل توجهی ندارند، فناوریاش را دارند و سلاح زیادی تولید میکنند.
آیا آفریقا سلاح دارد؟ خودشان تولیدش نمیکنند، مجبورند بخرندش.
اما چرا آنهایی که اصلاً جنگی ندارند و منابع قابل توجهی هم ندارند، اینهمه سلاح میسازند؟
این سؤال از اروپاست.
در حالی که آنهایی که نمیتوانند سلاح بسازند، اما منابع دارند، مدام با جنگ روبهرو هستند؟
روی این سؤال به اروپاست.
پس این حجم سلاح نشان میدهد که حالا کار به اینجا رسیده است.
و برای من همهٔ اینها نشانههای روشناند.
من میبینمشان، همه میبینندشان.
اما برای خر اصلاً مهم نیست.
بعضی جانورها خواب زمستانیشان را زیر زمین میگذرانند.
و برای این خواب طولانی از وقتی که شروع میشود آماده نمیشوند، از قبل آماده میشوند، تابستان، وقتی هوا گرم است و همهچیز فراوان است.
تا دقیقهٔ آخر صبر نمیکنند، وقتی همهچیز سرد است و زمین یخ زده. از قبل این کار را میکنند.

ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
در حال حاضر در مرحلهٔ ۱ هستیم، که در آن پول به طلا وابسته نیست. هرچه الان میخریم، بر پایهٔ همین پول است.
اسمش را «پولِ هوایی» میگذارم.
هرچه الان میخریم، و بدم نمیآید این را تکرار کنم، با پول هوایی میخریم.
و جور دیگری هم نمیشود، چون این تنها پولی است که همهمان داریم. الان پول دیگری تولید نمیکنیم.
فقط همین یک پول را داریم که پول هوایی است.
یعنی هرچه من میخرم، هرچه همسایهام میخرد، هرچه دولت میخرد، هرچه تو میخری، همهاش با همین پول فعلی خریده میشود.
و این پول به طلا وابسته نیست، چون در مرحلهٔ ۱ هستیم که پول در آن به طلا وابسته نیست، و در مرحلهٔ ۲ نیستیم.
اما بهزودی پول را دوباره به طلا وابسته میکنیم و برایش نشانههایی هست.
دربارهٔ پولی تازه شنیدهاید؟ دربارهٔ پول دیجیتال؟
بله، پول جدید همین خواهد بود.
زیرکانه آن را وارد گردش میکنند. نباید هیچکس بو ببرد.
۵۰ سال سلاح ساختند و آزمایش کردند و هیچوقت درگیری مسلحانهٔ جهانی پیش نیامد.
اما تا امروز دست از ساختنشان برنداشتهایم. چرا؟
بله، چون مرحلهٔ آخر هنوز باید از راه برسد تا چرخه کامل شود.
و چون تصمیمگیرندگان اینقدر زیرکاند، میدانند دنبالکنندگان زیادی دارند. آدمهایی که دنبالشان راه میافتند.
و برای اینکه هیچکدام از دنبالکنندگان به تدارک مرحلهٔ ۲ شک نکنند، پول جدید نام پول قدیمی را حفظ کرده است.
مثلاً اسمش یوروی دیجیتال یا دلار دیجیتال است.
و تا وقتی دنبالکنندگانشان اسم یورو یا دلار را میشنوند، همچنان دنبالشان میروند، بیآنکه بدانند با این کار آغاز مرحلهٔ بعدی را اعلام میکنیم.
کسانی که بعداً برای سوپ گرم در صف میایستند، همیشه همانهاییاند که از این تغییر غافلگیر شدهاند.
یا چون تمام این مدت فقط دربارهاش نظر دادند و فکر کردند نظر دادن اوضاع را بهتر میکند.
یا چون فکر میکردند هیچوقت از راه نمیرسد.
واقعیت این است: پولی که الان در مرحلهٔ ۱ استفاده میکنیم، دیگر همان پولی نخواهد بود که در مرحلهٔ ۲ استفاده میکنیم.
و هرکس تا آن موقع هنوز آن پول را داشته باشد، از همهٔ چیزهایی که اینجا گفتم هیچچیز نفهمیده است.

چه بلایی سر همهٔ پولی میآید که الان داریم؟
پول خیلی زیادی در گردش داریم. خیلی بیشتر از حد.
مثلاً آن موقع، در سال ۱۹۷۰، انتقال یک بازیکن فوتبال چقدر هزینه داشت؟
میشد از پله، آن بازیکن برزیلی که به نظر من بهترین فوتبالیست همهٔ دوران بود، پرسید. متأسفانه مرده است.
حتی ۱٬۰۰۰ دلار هم نبود، که آن زمان تقریباً معادل یک کیلوگرم طلا بود.
و امروز انتقال یک فوتبالیست معمولی چقدر هزینه دارد؟
بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ یورو، که حتی معادل یک کیلوگرم طلا هم نیست. از ۱٬۰۰۰ به ۱۰۰٬۰۰۰، و این حتی یک کیلوگرم طلا هم نمیشود.
این تفاوت آن دو دوره را نشان میدهد.
پس چه بلایی سر اینهمه پولی میآید که الان داریم؟
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
چه بلایی سر طلایی میآید که داریم؟
چطور ممکن است همهٔ مردم طلا بخرند؟
آن موقع یک کیلوگرم طلا فقط ۱٬۱۲۵ دلار آمریکا قیمت داشت. امروز همان یک کیلوگرم طلا حدود ۱۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا قیمت دارد.
چه بلایی سر اینهمه طلا میآید، وقتی میبینیم دولتهایی که پول چاپ میکنند خودشان بهندرت با آن طلا میخرند، اما مردم همهاش را میخرند؟
چرا دولت طلا نمیخرد؟
طلایی که بهزودی لازم داریم از کجا قرار است بیاید؟
بالاخره به مرحلهٔ دیگر میرسیم و پول دوباره به طلا وابسته میشود.
و دولت در تمام این مدت طلا نخریده است، فقط مردم خریدهاند.
پس طلا از کجا قرار است بیاید؟
تکلیف رمزارزها، سهام، اوراق قرضه، حسابهای سرمایهگذاری، تابلوهای نقاشی، املاک و زمینها چه میشود؟

برای خر اصلاً مهم نیست. اما برای من مهم است.
چطور میتوانم چیزی را نادیده بگیرم که با آن غذایم را میخرم؟
حدود دو دهه پیش به این موضوع فکر کردم و میدانم چه بلایی سر همهٔ این چیزها خواهد آمد. و حالا میدانم خودم چه کار خواهم کرد.
هرکس مثل من نمیخواهد دنبال بقیه راه بیفتد، میتواند همین کار را بکند.
همهٔ اینها به شرطی است که به مرحلهٔ سوم نرسیم.
چون اگر به مرحلهٔ سوم برسیم، در پایان خیلی از خانهها خالی خواهند ماند، چون صاحبانشان دیگر در میان ما نخواهند بود.
برای همین مهمتر است بفهمی که اولین قدم برای محافظت از خانه و داراییمان، آویزان کردن یک پرچم سفید است.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
حالا جمعبندی میکنم.
برای خر مهم نیست الان چه اتفاقی میافتد. اما برای من مهم است.
میدانم سرمایهداری سه مرحله دارد.
مرحلهای که در آن پول زیاد است، چه به طلا وابسته باشد چه نباشد. اصلاً فرقی نمیکند، چون برای همه یکسان است.
بعد مرحلهای که در آن پول کمتر است و مرحلهٔ درگیری مسلحانه.
برای مرحلهٔ درگیری مسلحانه، راهحل این است که همه پرچمی سفید آویزان کنند.
اگر همه بفهمند، این بار هیچ کشتهای نخواهیم داشت.
اگر همه نفهمند، میلیاردها کشته خواهیم داشت.
و متأسفانه سرمایهداری همین است. همیشه بهای سنگینی میطلبد.
میدانم خیلیها فکر میکنند ما در تصمیمگیری نقشی داریم.
در حالی که ما دربارهٔ هیچچیز تصمیم نمیگیریم.
نظام است که ما را به انجام آنچه میکنیم وامیدارد، و ما نیستیم که به نظام میگوییم چهکار کند.
همهٔ اینها را از گذشتهمان میدانم.
چون خیلی پیش از آنکه من به دنیا بیایم، خیلی پیش از آنکه پدر و مادرم به دنیا بیایند، این نظام وجود داشت.
و تغییری نکرده است.
هنوز هم اسمش سرمایهداری است.
میدانم کمکم از مقدار پول در گردش کم خواهیم کرد.
اسمش را کاهش ارزش پول گذاشته بودند.
آنقدر ارزش پول را کم میکنیم که مقدار پول با مقدار طلا برابر شود.
آنوقت رسیدهایم.
و دوباره چند دهه اینطور زندگی میکنیم، تا باز مرحلهای برسد که در آن در مقایسه با طلا، پول بیشتر و بیشتری خلق میکنیم.
یعنی حالا داریم وارد مرحلهٔ بعد میشویم.
این را هم میدانم، و مشکل همینجاست، که حتی دیگرانی که نظام دیگری دارند از این اتفاق در امان نخواهند ماند.
چون نظام آنها، حتی اگر نام دیگری مثل کمونیسم داشته باشد، آلوده شده است، همانطور که گاهی در مورد ویروس پیش میآید.
برای همین حتی آنها هم حالا دارند پولشان را عوض میکنند.
کدام کشور است که حالا پولش را عوض نمیکند؟ خودت پیدایش کن.

ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
برای همین میدانم که پول تازه در سراسر جهان خواهد آمد.
و اگر فکر کنی که اینهمه داشتیم و بهزودی فقط بخش کوچکی از آن را خواهیم داشت، دردناک خواهد بود.
بهخصوص اگر مطیعانه دنبال بقیه رفته باشی، بیآنکه از خودت سؤالی بپرسی.
اگر بتوانم همهچیز را در یک کلمه خلاصه کنم، حرفم این است:
لحظههایی هست که میخندیم و لحظههایی هست که گریه میکنیم.
و مرگ هم هست.
خندهدارش این است که وقتی میمیریم، حتی یک یورو هم با خودمان نمیبریم.
هیچچیز با خودمان نمیبریم.
همهمان این را میدانیم و با این حال ۹۰ درصد فکرمان دور پول و طلا و رمزارز و املاک و چیزهایی از این دست میچرخد.
انگار قرار است همهٔ اینها را با خودمان به گور ببریم.
امروز مومیاییهای قدیمی را از زیر خاک بیرون میآوریم. آدمهایی که خواسته بودند با هرچه داشتند دفن شوند.
و اسکلتشان هنوز همانجاست. بقیهٔ چیزها هم همانجاست، با اینکه خواسته بودند با آنها دفن شوند.
یعنی هرقدر هم عاشق این چیزها باشی، اولین نفر نیستی.

پیشنهاد میکنم اول بفهمی چه بر سر پول، طلا، رمزارز و املاک میآید.
و همینطور که توضیح میدهم، راهحل خودم را هم رو میکنم تا هرکس بتواند آن را اجرا کند.
این نوشته جای خواندن کتاب «The Die Is Cast» را نمیگیرد.

من خر نیستم. پس تا جایی که میشود وقتم را صرف چیزهایی نمیکنم که بههرحال هیچجا با خودم نمیبرم.
ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
حالا بخوان که چه بر سر پول و طلا و رمزارز و املاک و چیزهای دیگرت میآید.
البته اگر این چیزها را داری.
اگر نداری، از قبل برنامه بریز و کاری کن که در مرحلهٔ ۲ برای یک کاسه سوپ در صف نایستی.
اولین بار نخواهد بود. فقط آدم وقتی آنجا در صف میایستد و بقیه نگاه میکنند و پوزخند میزنند، خجالت میکشد.
آدم بیشتر خجالت میکشد وقتی بچههای کسانی که خوب آماده شدهاند همان کنار با شکم سیر بازی میکنند و بچههای خودش با او در صف ایستادهاند.
اولین بار نخواهد بود. همیشه دنبالکننده بوده است. نظام هم روی این حساب میکند که همه دنبالش بروند. اصلاً دل خوشی از آدمهای سرکشی مثل من ندارد. حالا میفهمی چرا میگویم:
اگر اتفاقی برایم بیفتد، لازم نیست برای پیدا کردن مقصر دور بروی، چون پیراهن ورزشیام لوَش میدهد. برای همین هم هر روز میپوشمش، محض احتیاط.
فقط یک چیز یادت باشد:
هرچه خریدهای، با پولی خریدهای که چیزی جز هوا نبوده است.
حتی اگر ۱٬۰۰۰ واحد مسکونی داشته باشی.
همهٔ اینها را با پول هوایی خریدهای.
و نمیتوانی آنها را روی سرت بگذاری و فرار کنی.
آخرش میبینی چهقدر از آن برایت میماند.
و یک چیز یادت نرود: وقتی آن لحظه برسد، هیچکس پول ندارد.
فکر میکنی مردم بهجای غذا خوردن، اجاره میدهند؟
فقط یک خر فکر میکند جواب بله است.
اما من عملگرا هستم و یک نگاه به گذشته همهٔ چیزهایی را که باید بدانم به من نشان میدهد. هرکس هم آزاد است نگاهی به گذشتهمان بیندازد.
یک پرچم سفید آویزان کن و غرورت را کنار بگذار.
چون احمقانه است که برای چیزی بمیریم که نمیتوانیم هیچجا با خودمان ببریم.

ادامهٔ مطلب... نمایش کمتر...
اگر این مرگ میتوانست نتیجهای داشته باشد، باز میفهمیدمش. اما هیچچیز را عوض نخواهد کرد. مطلقاً هیچچیز. چون مرگ دیگران هم کمکی نکرد. سرمایهداری وجود دارد، همهمان در آن زندگی میکنیم و همهٔ چرخههای این نظام را از سر میگذرانیم.
پس چرا بیخودی بمیریم؟
چون کمی غرور انسانی داریم؟
یا چون مثل خرها لجوجیم؟
نمیدانم.
فقط میدانم آویزان کردن یک پرچم پنج دقیقه طول میکشد و دیگر جلوی خانه آویزان است.
میشود ادعا کرد که سرمایهداری نداریم؟
میشود ادعا کرد که سلاحها را نمیبینیم؟
میشود ادعا کرد که پولمان هوا نیست؟
میبینی، پرچمها را آویزان میکنیم چون خر نیستیم.
و حتی خرها هم بالاخره پرچمهایشان را آویزان میکنند و به زنبور تبدیل میشوند. همیشه همینطور است.
آخر من زنبورم و میدانم بهترین عسل کجا پیدا میشود.
اول بفهم چه بلایی سر همهٔ این چیزها میآید و بعد به راهحلهایم گوش کن.
اگر خوشت آمد، همین کار را برای خودت بکن.
پیام را با همه در میان بگذار و به تو قول میدهم که حتی زنده میخوانم و میرقصم.
اروپا سرمایهداری را به جهان هدیه داد. باید ما را از آن نجات بدهد. من اینطور میبینم.
کریسمس مبارک و از ادامهٔ مطالعه لذت ببر.
بیا ببینیم اروپا این بار چه میکند.

(تصور کن روزی جهان این را به یاد بیاورد: اروپا شروع کرد به آویزان کردن پرچم سفید در همهجا. و دیگران هم همراه شدند. اینطور هم میشود تاریخ ساخت.)
(مردم بعد از دوران سخت دوباره کنار هم جمع شدند و به هم کمک کردند. همین امروز میتوانیم این توان را نشان بدهیم، پیش از آنکه سختی مجبورمان کند.)
(کتابها، دانش و اندیشهها پس از پدیدآورندگانشان باقی میمانند. میتوانیم چیزی برای بچههایمان به جا بگذاریم که به دردشان بخورد. هنوز اختیارش دست ماست.)
(پرسشها اروپا را تا اینجا رساندند. مردم میخواستند بدانند، بفهمند و کشف کنند. امروز هم این کنجکاوی میتواند کمک کند قدم بعدی را بشناسیم.)
(هرچه مردم ساختهاند، با شجاعت و کار و ابتکار ساختهاند. هنوز این تواناییها را داریم. این را به یاد بیاوریم.)
(اروپا تجارت را برپا کرد و اختراعها را به جهان رساند. میتواند تغییر را هم بفهمد و برایش آماده شود. برای همین عقل داریم.)
(آمادگی از قبل کمک کرد مردم زمستانهای سخت را پشت سر بگذارند. هنوز این توانایی را داریم. فقط باید بهموقع به کارش بگیریم.)
(نیاکانمان مجبور بودند بدون دانش و امکانات ما با خیلی چیزها روبهرو شوند. ما امروز هر دو را داریم. تا وقتی حق انتخاب داریم، از آنها استفاده کنیم.)
(تاریخ اروپا پیش چشم ماست. هرکس از آن درس بگیرد، میتواند آیندهای متفاوت برای فرزندانش به جا بگذارد. این هم دستاورد بزرگی خواهد بود.)
(اروپا دو جنگ جهانی اخیر را نصیب جهان کرد. برای کسانی که هیچ ربطی به آن نداشتند بیانصافی بود. چند روز دیگر معلوم میشود اروپا حالا چه میکند. میتوانیم به این زمین شکل بدهیم. بالاخره اینجا زندگی میکنیم.)
(از اندیشهها اختراعها به وجود آمدند و اختراعها دنیایی دیگر ساختند. صلح هم به آدمهایی نیاز دارد که بالاخره برخیزند و شروع کنند.)
(آویزان کردن یک پرچم سفید پنج دقیقه طول میکشد. اروپا بارها پیشقدم شده و دیگران را با خود همراه کرده است. چرا این بار برای صلح نه؟)