← موضوع 1 – صلح

من گابریل هستم. پسر مادرم.

به من «ربّی» هم می‌گویند، یعنی «معلم».

از نگاه هالیوود، من مردِ واژه‌های مکتوبم.

گابریل فرانسیس تونلو

شرط من

به من می‌گویند غیرممکن است مردم دنیا را به آویختن پرچم سفید ترغیب کنیم.
به من می‌گویند اصلاً شدنی نیست. می‌گویند مردم احمق‌اند. علاقه‌ای ندارند. اصلاً هیچ‌چیز برایشان مهم نیست. این‌ها و خیلی چیزهای دیگر را می‌شنوم.
با خودم شرط بسته‌ام که از پسش برمی‌آیم.
تصویر: گابریل پرچمی سفید می‌آویزد. بعضی‌ها هنوز تردید دارند و بعضی‌های دیگر دارند همراه می‌شوند.

می‌خواهم در چنین دنیایی از خواب بیدار شوم

تصور کن که سرانجام موفق شویم و همه یک پرچم سفید بیاویزیم.
دنیایی را تصور کن که دیگر در آن جنگی نیست و هیچ‌کس بیهوده جانش را از دست نمی‌دهد، نه جایی که سلاح می‌سازند و نه جایی که تا امروز از آن استفاده می‌کنند.
زندگی در چنین دنیایی زیبا نیست؟ می‌خواهم در چنین دنیایی از خواب بیدار شوم.
همسایه‌ها در خیابانی با پرچم‌های سفید، در آرامش کنار هم جمع می‌شوند.

برای هر نفر یک درخت

تصور کن هر کدام از ما سالی یک درخت بکاریم. شاید حتی دو تا.
روی درخت‌های میوه تمرکز می‌کنیم.
30 سال دیگر، انبه و خیلی میوه‌های دیگر در جاهای بی‌شماری رشد می‌کنند و برای همه رایگان‌اند. دیگر هیچ‌کس مجبور نیست میوه بخرد.
فقط فرض کن هر نفر تنها یک درخت بکارد. آیا آن‌وقت شدنی نیست؟ برای همین هر روز از خواب بیدار می‌شوم.
مردم درخت میوه می‌کارند و میوه‌های رسیده را با هم تقسیم می‌کنند.

رودخانه‌های سرشار از زندگی

تصور کن رودخانه‌هایمان را پاک می‌کنیم:
دیگر خبری از ریزپلاستیک‌ها و مواد شیمیایی مضر در آب نیست.
رودخانه‌ها را دوباره پاک می‌کنیم و ماهی‌ها برمی‌گردند.
تصور کن همه سیر باشند و برای سیر شدن مجبور نباشند کار کنند. زیبا نیست؟ این به من انگیزه می‌دهد.
مردم پلاستیک‌ها را از رودخانه‌ای بیرون می‌آورند که ماهی‌ها در آن دیده می‌شوند.

با چشم‌های باز به سوی آینده

حدود سال 1800، نزدیک به یک میلیارد نفر روی زمین زندگی می‌کردند. امروز، کمی بیش از 200 سال بعد، جمعیت بیش از هشت برابر آن زمان است.
فقط تصور کن که 200 سال دیگر، جمعیت دوباره هشت برابرِ امروز شود.
کجا برای همه خانه می‌ساختیم؟ این‌همه ماشین کجا رفت‌وآمد می‌کردند؟ تصور کن در هر اتاق هشت برابر امروز آدم باشد.
گاهی باید شروع کنیم با چشم‌های خودمان ببینیم دوروبرمان چه می‌گذرد. مگر نه؟
کسی به شهری پر از ساختمان در یکی از آینده‌های ممکن نگاه می‌کند.

ورزش و پژوهش

به‌عنوان ورزشکار، در بازی‌های پارالمپیک توکیو و پاریس نمایندهٔ آلمان بودم.
به‌عنوان نویسنده و پژوهشگر، پرسشی ذهنم را مشغول کرده که بسیار فراتر از ورزش است:
واقعاً، واقعاً نقش ما به‌عنوان انسان چیست؟
گابریل با پیراهن تیم ملی آلمان، دستش را بالا برده و شادی می‌کند

THE MANIFESTO

بیش از 20 سال است که مشاهده می‌کنم، تحقیق می‌کنم و به پرسش می‌کشم.
به تاریخمان نگاه می‌کنم تا بفهمم امروز چه اتفاقی برایمان می‌افتد.
THE MANIFESTO از همین‌جا شکل گرفت. نظر اصلی من این است که همه‌چیز تکرار می‌شود. اما آیا به همین دلیل ما هم باید همان اشتباه‌ها را تکرار کنیم؟
گابریل با شال قرمز و یک تابلو

خودت فکر کن

از تو نمی‌خواهم کورکورانه حرفم را باور کنی.
خودت فکر کن. همان‌طور که من دنیا را به پرسش می‌کشم، تو هم حرف‌هایم را به پرسش بکش.
اگر راهی برای تغییر چیزی می‌بینیم، چرا باید صبر کنیم تا کسی دیگر شروع کند؟
کسی کتاب‌ها را با یادداشت‌های خودش مقایسه می‌کند.

پرچم سفید من

پرچم سفیدم همین حالا آویزان است. با جنبش پرچم سفید می‌خواهم مردم را تشویق کنم که خواسته‌شان برای صلح را آشکار کنند.
نواری سفید دور مچ دست

دیدار حضوری

هدف‌های بزرگی دارم و آنچه را فکر می‌کنم، به زبان می‌آورم.
هر کس بخواهد مرا ببیند، می‌تواند به تمرین عمومی تیم ملی بیاید یا نام‌نویسی کند.
پوستری از فرانسیس تونلو با پیراهن تیم ملی آلمان و نوشتهٔ «آینده‌نگری با دیدی جهانی»
«اگر همه‌چیز خوب پیش برود، بهترین کریسمس همهٔ دوران را خواهیم داشت. همراه شوید و به دیگران هم خبر بدهید. Boumchakalakaaaa!»
گابریل با عینک و شال قرمز لبخند می‌زند

مشاورهٔ فردی با گابریل؟

می‌خواهی با من صحبت کنی؟
gabriel@francis-tonleu.org
یا فقط کمی گپ بزنیم؟
+49 151 23973370
ساده و بی‌تشریفات. لطفاً پیام بده. می‌خواهم با همه در ارتباط باشم. اما گاهی آسان نیست.
درخواست مشاورهٔ فردی

درخواستت ذخیره می‌شود. تأیید دریافت از طریق ایمیل جای تأیید وقت ملاقات را نمی‌گیرد. با ارسال درخواست هنوز وقتی رزرو نمی‌کنی.